Kanker op jonge leeftijd kan je emotioneel flink door elkaar schudden. Het is normaal dat je gevoelens alle kanten op gaan en elkaar soms zelf tegenspreken.

​

In het begin kan er ontkenning zijn: het voelt alsof het niet over jou gaat. Dat mechanisme geeft je brein tijd om te wennen aan een nieuwe, overweldigende werkelijkheid. Daarna kan boosheid de kop opsteken. De machteloosheid die bij een diagnose komt kijken, zorgt soms voor irritatie—op jezelf, op anderen of op de situatie waarin je beland bent.

​

Ook verdriet hoort erbij. Je rouwt om wat veranderd is of om wat je dreigt kwijt te raken. Daarnaast is angst heel menselijk: angst voor behandelingen, voor de toekomst of voor de terugkeer van kanker. Dat zijn gedachten die bijna iedereen met kanker herkent.

​

Soms kunnen de onzekerheid en het verlies leiden tot depressieve gevoelens. Alles voelt zwaarder, zoals een wolk die maar niet optrekt. Je kunt je ook eenzaam voelen, zelfs als je veel steun krijgt. Na de behandelingen, wanneer de buitenwereld verwacht dat je “weer verder kunt”, kan dat gevoel nog sterker zijn.

​

Tegelijkertijd kan er onverwacht ook kracht ontstaan. Je ontdekt misschien dat je meer kunt dragen dan je ooit had gedacht, dat je veerkracht groter is dan je wist.

​

Alle deze emoties – van verwarring tot kracht – maken deel uit van het proces. Ze zijn normaal, begrijpelijk en verdienen ruimte.

​